Eternal You (2024) – belgesel

Bu belgeseli izlerken en çok zorlayan şey teknoloji değil, duyguydu. “Yapay zekâ sayesinde ölen birini dijital olarak geri getirme” fikri başlangıçta bilim kurgu gibi geliyor; sonra belgeseldeki insanların gözlerine baktıkça bir anda çok gerçekleşiyor. Sevdiği birini kaybetmiş insanların çaresizliği ile teknoloji şirketlerinin ticari iştahı aynı kadrajda duruyor. İşte orada içimde bir şey düğümlendi.

Belgesel, izleyiciyi taraf seçmeye zorlamıyor. Bir yandan “keşke mümkün olsa” diyorsun, bir yandan “bu sınırın açılması bizi nereye götürür” diye ürküyorsun.

En çarpıcı yanı şu: yapay zekâ burada sadece araç değil, yas tutmanın biçimini değiştiriyor. Kapanınca boşluğa bakıp uzun süre düşündüm kaybettiğimiz insanlarla vedalaşmayı bile otomasyona mı devredeceğiz?