urtarıcısını bu kadar kolay kurban edebilmesi, tarihin bize bıraktığı en acı ironilerden biri değil mi?

Zekâ tek başına dünyayı değiştirebilir ama o zekâyı taşıyan insanı koruyacak olan şey toplumsal bilgelik ve merhamettir. Eğer biz o dâhilere sahip çıkmazsak, sadece bir insanı değil, insanlığın geleceğini de yaralamış oluyoruz. İzledikten sonra bugün kullandığın her teknolojik cihazın arkasında, o sessiz ve hüzünlü adamın gözyaşlarının olduğunu hissedeceksin.

Bu belgeseli izleyince yapay zekâyı sadece “akıllı makine” olarak düşünmenin ne kadar eksik olduğunu fark ettim.

Bu filmi izlerken kendimi yönetmenin zihninde gezerken buldum. Bir yandan baba olmaya hazırlanan bir insanın kişisel kaygıları, diğer yandan yapay zekânın dünyayı nasıl dönüştürebileceğine dair uzman görüşleri… Bilimsel bir sunumdan çok, içten bir iç dökme gibi ilerliyor. Bu samimiyet, konuyu tıbbi makale soğukluğundan kurtarıp gündelik hayata getiriyor. İşte en etkileyici tarafı: Film hem “kıyamet geliyor” duygusunu hem de “büyük fırsatın eşiğindeyiz” hissini aynı anda yaşat

En çarpıcı yanı şu: yapay zekâ burada sadece araç değil, yas tutmanın biçimini değiştiriyor. Kapanınca boşluğa bakıp uzun süre düşündüm kaybettiğimiz insanlarla vedalaşmayı bile otomasyona mı devredeceğiz?

"Düşmanı göremiyorsan onunla nasıl savaşabilirsin ki?" sorusu film boyunca bir balyoz gibi inip kalkıyor. Savaş meydanı artık sokaklar değil, internet kablolarının içi, uydular ve cebimizdeki telefonlar.